பணத்தை விட விலை உயர்ந்த சொத்து ஒண்ணு உங்ககிட்ட இருக்கு. அதை தினமும் யாரோ திருடிட்டு இருக்காங்க தெரியுமா?

"உன் உடம்பை தெருவுல போற யாரோ ஒருத்தர் கிட்ட ஒப்படைச்சா உனக்கு எவ்ளோ கோவம் வரும்? ஆனா உன் மனசை மட்டும் கண்டவங்க கிட்ட எல்லாம் ஒப்படைச்சிட்டு நிக்கிறியே, வெக்கமா இல்லையா?"

இதை சொன்னது யாரு தெரியுமா? கிட்டத்தட்ட 2000 வருஷத்துக்கு முன்னாடி வாழ்ந்த கிரேக்க தத்துவ இயலாளர் Epictetus. அன்னைக்கு அவரு சொன்னது தெருவுல சந்திக்கிற மனுஷங்களை பத்தி. ஆனா இன்னைக்கு அதே வேலையை பண்றது யாருனு யோசிச்சா, நம்ம பாக்கெட்லேயே உட்கார்ந்திருக்கிற போன் தான்.

காலையில கண் முழிச்ச உடனே நம்ம கை தானா போய் போனை தேடுது பாருங்க. அது தற்செயலா நடக்கிற விஷயம் இல்ல. உலகத்தோட மிகப்பெரிய கம்பெனிகளும், அவங்ககிட்ட வேலை பாக்குற ஆயிரக்கணக்கான புத்திசாலி இன்ஜினியர்களும், கோடிக்கணக்கான டாலர் செலவும் சேர்ந்து இன்னைக்கு பண்ணிட்டு இருக்கிற ஒரே வேலை இது தான்: உங்க கண்ணு அந்த ஸ்க்ரீனை விட்டு எங்கயும் போயிடக்கூடாது. அதுவும் எதுக்காக தெரியுமா? உங்க வாழ்க்கைக்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லாத விஷயங்களை பாக்க வைக்கிறதுக்காக.

இதுல நமக்கு நாமே சொல்லிக்கிற ஒரு சமாதானம் வேற இருக்கு. "நான் scroll பண்றது வேஸ்ட் இல்லப்பா, நான் updated-ஆ இருக்கேன்"னு. அஞ்சு newsletter படிச்சு, மூணு podcast கேட்டு, காலை headlines எல்லாம் பாத்து முடிச்சதும் ஏதோ பெரிய விஷயம் சாதிச்ச மாதிரி ஒரு திருப்தி வரும். ஆனா ஒரு நிமிஷம் நின்னு யோசிச்சு பாருங்க. அந்த information எதுவுமே உங்க வாழ்க்கையில ஒரு முடிவையோ ஒரு பழக்கத்தையோ மாத்தலைனா, நீங்க பண்ணது படிப்பு இல்ல. கொஞ்சம் காஸ்ட்லியான பொழுதுபோக்கு, அவ்ளோ தான். Action-ஆ மாறாத information வெறும் சுமை.

நோபல் பரிசு வாங்கின பொருளாதார நிபுணர் Herbert Simon இதை எப்பவோ ஒரே வரில சொல்லிட்டாரு: "தகவல் செல்வம் பெருகும்போது, கவனம் பஞ்சமாகுது"னு. அந்த பஞ்சம் இப்போ உச்சத்துக்கே போயிருச்சு. Information-ல நாம பணக்காரங்க; focus-ல பரம ஏழைங்க.

போன நேரத்தோட விலை எவ்ளோ தெரியுமா?#

இந்த ஏழ்மையோட விலை என்னனு ஒரு சின்ன கணக்கு போட்டா தான் புரியும். உங்க தினசரி scroll நேரத்தை ஒரு மூணு மணி நேரம்னு வெச்சுக்குவோம் (பலருக்கு நிஜத்துல இது இன்னும் ஜாஸ்தி):

• ஒரு நாளைக்கு: 3 மணி நேரம்
• ஒரு வருஷத்துக்கு: 3 × 365 = 1,095 மணி நேரம்
• அதை 8 மணி நேர வேலை நாளா மாத்தினா: 1,095 ÷ 8 ≈ 137 வேலை நாட்கள்

கிட்டத்தட்ட அரை வருஷத்து ஆபீஸ் நேரம், scroll பண்றதுலேயே போயிடுது! அந்த நேரத்துல ஒரு புது skill கத்துக்கிட்டிருக்கலாம், ஒரு side business ஆரம்பிச்சிருக்கலாம், குடும்பத்தோட நிம்மதியா இருந்திருக்கலாம். அதான் சொல்றது, கவனம் பணத்தை விட பெரிய சொத்துனு. பணம் போனா திரும்ப சம்பாதிச்சிடலாம். போன நேரம் திரும்ப வருமா?

உளவியலாளர் William James ஒரு அழகான விஷயம் சொல்லிருக்காரு: "நான் எதுக்கு கவனம் கொடுக்க சம்மதிக்கிறேனோ, அது தான் என் அனுபவம்"னு. சத்தத்துக்கு கவனம் கொடுத்தா வாழ்க்கை சத்தமாயிடும். அற்பமான விஷயங்களுக்கு கொடுத்தா வாழ்க்கையும் அற்பமாயிடும். இவ்ளோ நேரடியான கணக்கு வேற எங்கயும் இல்ல.

எதை உள்ள விடுறது, எதை வாசல்லேயே நிறுத்துறது?#

அப்போ ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் எப்படி முடிவு பண்றது? உள்ள வர பாக்குற ஒவ்வொரு information கிட்டயும் கேக்க ஒரே ஒரு கேள்வி போதும்: "இது என்னோட முடிவுகளையோ, திறமையையோ, மன நிம்மதியையோ இன்னைக்கு மேம்படுத்துமா?"

கவனிங்க. "இது உண்மையா?"னு கேக்கல, "Interesting-ஆ இருக்கா?"னு கேக்கல. ஏன்னா உண்மையா இருக்கிற, சுவாரஸ்யமா இருக்கிற எத்தனையோ விஷயங்கள் (ஏதோ ஒரு அரசியல் சர்ச்சை, ஏதோ ஒரு space discovery) உங்க இப்போதைய வாழ்க்கைக்கு ஒரு துளி கூட பயன்படாம போகலாம். பழங்கால தத்துவ இயலாளர்கள் இதுக்கு ஒரு பேரு வெச்சிருக்காங்க: Dichotomy of Control. நம்ம கட்டுப்பாட்டுல இருக்கிறது எது, இல்லாதது எதுனு பிரிச்சு பாக்குறது. ரோமானிய பேரரசர் Marcus Aurelius தனக்குத் தானே எழுதி வெச்சுக்கிட்டது இது தான்: "உன் மனசு மேல தான் உனக்கு அதிகாரம் இருக்கு, வெளில நடக்கிற நிகழ்வுகள் மேல இல்ல."

இங்க தான் ஒரு நுட்பமான ஆபத்தும் இருக்கு. நீங்க எந்த action-உம் எடுக்க முடியாத விஷயங்களையே தினமும் consume பண்ணிட்டு இருந்தா, உங்க மூளை கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஒரு விஷயத்தை கத்துக்குது: "என்னால எதுவும் பண்ண முடியாது"ங்கிறதை. Economy பத்தி கவலை, election பத்தி கவலை, algorithm பத்தி கவலைனு கவலைகள் மட்டும் குவிஞ்சுகிட்டே போகும். ஆனா உங்க SIP-லயோ, வேலை பழக்கத்துலயோ ஒரு மாற்றமும் இருக்காது. வெறும் கவலையை மட்டும் பயிற்சி பண்ண வைக்கிற இந்த நிலைக்கு "learned anxiety"னு பேரு.

இந்த filter-ஐ நிஜமா பயன்படுத்த ஆரம்பிச்சா ஒரு பக்க விளைவு இருக்கு. நண்பர்கள் எல்லாம் பேசிக்கிட்டிருக்கிற viral video உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்காது. Social media-ல அன்னைக்கு நடந்த "பெரிய சர்ச்சை" உங்க காதுக்கே வந்திருக்காது. அவங்க பாக்கும்போது "இவனுக்கு உலகமே தெரியலை"னு தோணும். Epictetus அதுக்கும் பதில் வெச்சிருக்காரு: முன்னேறணும்னா, வெளி விஷயங்கள்ல முட்டாள்னு நினைக்கப்படுறதுக்கு தயாரா இருனு. அவங்க அந்த சத்தத்தையெல்லாம் மண்டைக்குள்ள ஏத்தி process பண்ணிட்டு இருக்கும்போது, நீங்க அதே மூளையை வெச்சு career-ஐ கட்டறீங்க, பணத்தை நிர்வகிக்கிறீங்க, நிம்மதியா தூங்குறீங்க. அவங்களோட "எல்லாம் தெரியும்" ஒரு liability. உங்களோட "தேவையில்லாதது தெரியாது" ஒரு asset!

சின்னதா ஆரம்பிக்க சில வழிகள்:

• 10 வினாடி நிறுத்தம்: ஒரு link-ஐ click பண்றதுக்கு முன்னாடி 10 வினாடி நின்னு, "இதை பாத்து நான் என்ன பண்ணப் போறேன்?"னு கேளுங்க. Specific-ஆ ஒரு பதில் சொல்ல முடியலைனா, close பண்ணுங்க.
• ஒரு வாரம் feed விரதம்: முடிவே இல்லாம scroll பண்ண வைக்கிற Discovery feed-களை 7 நாளைக்கு மூடி வையுங்க. கோவத்தையும் பரபரப்பையும் மட்டுமே கொடுக்கிற account-களை unfollow பண்ணுங்க. "Breaking News" notification-ஐ off பண்ணுங்க.
• தூக்க டெஸ்ட்: ஒவ்வொரு source-ஐயும் ஒரு கேள்வி கேளுங்க: இது எனக்கு தெளிவு கொடுக்குதா, கவலையை மட்டும் கொடுக்குதா? புத்தகங்கள், ஆழமான articles ஒரு பக்கம். சத்தம் போடுற news, trending tab இன்னொரு பக்கம். எது உங்களை ராத்திரி நல்லா தூங்க வைக்குதோ, அது தான் signal.

சரி, குப்பையை வெட்டியாச்சு. ஆனா வேலை ஏன் நடக்க மாட்டேங்குது?#

இங்க தான் அடுத்த நிதர்சனத்தை ஒத்துக்கணும். கவனத்தை காப்பாத்தி, நல்ல விஷயங்களுக்கு நேரம் ஒதுக்கி எல்லாம் ஆச்சு. ஆனா உட்கார்ந்து அந்த வேலையை பண்ணத்தான் மனசு வர மாட்டேங்குது. அப்போ நாம சோம்பேறிங்களா? இல்லவே இல்ல. நாம வேலையை தள்ளிப்போடுறது சோம்பேறித்தனத்தால இல்ல. நம்ம சூழல் மோசமா design ஆகியிருக்கிறதால.

நிறைய பேர் productivity-ஐ ஒரு குணநலன் பரீட்சையா நினைக்கிறாங்க. "எனக்கு கொஞ்சம் discipline இருந்திருந்தா exercise பண்ணியிருப்பேன், motivation இருந்திருந்தா அந்த project-ஐ ஆரம்பிச்சிருப்பேன்"னு தங்களையே குத்தம் சொல்லிக்கிட்டு, இன்னும் கஷ்டப்பட்டு தள்ள பாக்குறாங்க. ஆனா behavioral research சொல்றது வேற கதை. Willpower ஒரு பேட்டரி மாதிரி. காலையில ஃபுல் charge-ல ஆரம்பிச்சு, என்ன dress போடுறது, என்ன சாப்பிடுறது, எந்த email-க்கு முதல்ல reply பண்றதுனு ஒவ்வொரு சின்ன முடிவெடுக்கிற போதும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா இறங்கி, சாயங்காலம் ஆகும்போது காலியாயிடுது. உங்க வேலை உங்க mood-ஐ நம்பியிருந்தா, உங்க output-உம் அந்த mood மாதிரியே ஏறி இறங்கிட்டு தான் இருக்கும்.

அதனால உங்களுக்கு தேவை இன்னும் அதிக willpower இல்ல. இன்னும் குறைவான தடை. இந்த தடைக்கு தான் friction-னு பேரு: நீங்க நினைக்கிறதுக்கும் செய்யிறதுக்கும் நடுவுல நிக்கிற எதிர்ப்பு. Friction-ஓட சேர்ந்து வேலை பாக்க போறது, ஹேண்ட்பிரேக் போட்டுட்டு வண்டி ஓட்டுற மாதிரி. எவ்ளோ வேணா ஆக்சிலரேட்டர் அழுத்துங்க, வண்டி முன்னாடி போறதுக்கு முன்னாடி எஞ்சின் தான் எரிஞ்சு போகும்.

இந்த friction மூணு வேஷத்துல வரும்:

• சூழல்ல (Environmental): போன் மேஜை மேலயே கண்ணுக்கு தெரியுற இடத்துல இருக்கு. நோட்புக் எடுக்கணும்னா குப்பை நிறைஞ்ச drawer-ஐ கிளறணும். ஆரம்பிக்கிறதுக்கே செலவாகுற சக்தி கூடிட்டே போகுது.
• யோசனையில (Cognitive): "முதல்ல எதை பண்றது? அந்த file-ஐ எங்க save பண்ணேன்? இதுக்கு எவ்ளோ நேரம் ஆகும்?" பதில் இல்லாத ஒவ்வொரு கேள்வியும் ஒரு சின்ன தயக்கம். அது எல்லாம் சேர்ந்தா முழு ஸ்தம்பிப்பு.
• மனசுக்குள்ள (Emotional): "இன்னும் பத்து நிமிஷம் கழிச்சு ஆரம்பிக்கிறேன். இப்போ சரியான mood இல்ல." ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடியே இந்த உள்பேரம் உங்க சக்தியை உறிஞ்சிடுது.

நிறைய பேர் இதுக்கு தீர்வா வண்டிக்கு இன்னும் பெரிய எஞ்சின் போட பாக்குறாங்க. இன்னும் சீக்கிரம் எந்திரிக்கிறது, இன்னும் ஒரு காபி, இன்னும் பெரிய goal. ஆனா தொடர்ந்து ஜெயிக்கிறவங்க பண்றது அது இல்ல. அவங்க வண்டியோட எடையை குறைக்கிறாங்க:

• ராத்திரியே ரெடி: காலையில எழுதணும்னா, முந்தின நாள் ராத்திரியே மேஜை காலியா இருக்கணும், document open-ல இருக்கணும். கண் முழிச்சதும் யோசிக்க எதுவுமே இருக்கக்கூடாது.
• 30 வினாடி விதி: ஒரு பழக்கத்தை ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடி தேவைப்படுற step-களை லிஸ்ட் போட்டு, அதுல பாதியை வெட்டுங்க. முடிவு எடுக்கிறதுக்கும் action ஆரம்பிக்கிறதுக்கும் நடுவுல 30 வினாடிக்கு மேல ஆகக்கூடாது.
• Rule of One: ஒரே ஒரு task, ஒரே ஒரு நேரம், ஒரே ஒரு நோக்கம். நேரம் வந்ததும் நகருங்க. "பண்ணலாமா வேணாமா"னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சீங்கனா, friction ஜெயிச்சிடுச்சுனு அர்த்தம்.

போதுமான friction-ஐ நீக்கிட்டா ஹீரோ ஆக வேண்டிய அவசியமே இல்ல. முன்னேற்றமே எளிதான பாதையாயிடுது. ரோமானிய தத்துவ இயலாளர் Seneca அன்னைக்கே சொன்னது இங்க தான் நினைவுக்கு வருது: "நமக்கு வாழ்க்கை குறைவா இல்ல. நாம தான் அதுல நிறையவே வீணாக்குறோம்."

இத்தனையும் பண்ணி கடைசில எங்க போறோம்?#

கவனத்தை காப்பாத்தியாச்சு, friction-ஐ நீக்கியாச்சு. ஆனா இந்த வண்டி போற திசை சரியா இல்லைனா இதெல்லாம் வீண் தானே? இந்த கேள்விக்கு பதில் தேடி கிமு 4-ஆம் நூற்றாண்டு வரை போகணும். அரிஸ்டாட்டில் எழுதின Nicomachean Ethics, philosophy-ல இன்னைக்கு வரை மிக முக்கியமான புத்தகங்கள்ல ஒண்ணு. அதுல அவரு கேக்குறது ஒரே கேள்வி தான்: "நல்ல வாழ்க்கைனா என்ன?" கவனிங்க. "சந்தோஷமான" வாழ்க்கை இல்ல, "வெற்றிகரமான" வாழ்க்கை இல்ல. நல்ல வாழ்க்கை.

அவரோட முதல் எச்சரிக்கையே நம்ம Instagram காலத்துக்கு நேரா குறி வெச்சு அடிக்குது. ஒரு நாள் நல்லா இருந்ததால ஒரு வாழ்க்கை நல்ல வாழ்க்கை ஆயிடாது. ஒரு நாள் மழை பெஞ்சா அது மழைக்காலம் ஆயிடாது இல்லையா, அது மாதிரி. சந்தோஷம்ங்கிறது ஒரு mood இல்ல, ஒரு moment இல்ல, ஒரு reel இல்ல. அது ஒரு வாழ்க்கை முறை. தினமும் பயிற்சி பண்ண வேண்டிய ஒரு skill. இதுக்கு அவரு வெச்ச பேரு Eudaimonia: மனுஷன் முழுசா மலர்றது. அது உங்ககிட்ட "இருக்கிற" ஒண்ணு இல்ல, நீங்க தினமும் "பண்ற" ஒண்ணு. Discipline-ஆ நடந்தா தான் discipline வரும், shortcut இல்லவே இல்ல. நல்ல குணம் கூட ரெண்டு extreme-க்கு நடுவுல தான் இருக்குனு சொல்றாரு. தைரியம்ங்கிறது கோழைத்தனத்துக்கும் மூர்க்கத்தனத்துக்கும் நடுவுல. தனியா யாரும் மலர முடியாது, நட்பு அவசியம். உடம்பு, பணம், ஸ்திரத்தன்மைனு வெளி விஷயங்களும் தேவை தான். இல்லைனு சொல்றது வெறும் நடிப்புனு அவரே ஒத்துக்கிறாரு.

ஆனா அவர் சொன்னதுல ரொம்ப உறுத்துற வரி இது: "வாழ்நாள் முழுக்க கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிறதே கடைசில கொஞ்சம் பொழுதுபோக்கத்தான்னா, அது விசித்திரமான வாழ்க்கை." Entertainment-க்கு இடம் இருக்கு. ஆனா அது ஓய்வுக்காக, சக்தியை திரும்ப பெறுறதுக்காக மட்டும் தான். வாழ்க்கையோட நோக்கமா அது இருக்கக்கூடாது. வேலையை வாரம் பூரா பல்லை கடிச்சுகிட்டு "சகிச்சு", weekend-ல அதுலேர்ந்து "தப்பிக்கிற" மாதிரி தான் உங்க வாழ்க்கை ஓடுதா? இந்த அறிகுறிகளை பாருங்க:

• அடுத்த சில மாசத்து weekend-லாம் ஏற்கனவே முழுசா plan ஆகிருக்கு.
• ஞாயிறு சாயங்காலம் ஆனதும் நெஞ்சுல ஒரு அழுத்தம் ஆரம்பிச்சிடுது.
• "இன்னும் மூணு வாரம் தான், அப்புறம் கோவா டிரிப்"னு நாள் கணக்கு போட்டுட்டே இருக்கீங்க.

அது சந்தோஷம் இல்ல. நடுவுல ஓய்வு எடுத்துக்கிட்டு ஓடிக்கிட்டே இருக்கிற ஓட்டம், அவ்ளோ தான்.

வேடிக்கை என்னன்னா, நல்ல வாழ்க்கையை நிஜமா தாங்கி நிக்கிற விஷயங்கள் ரொம்ப சாதாரணமானவை:

• பிடிச்சவங்க கூட உட்கார்ந்து நிதானமா சாப்பிடுறது
• ஒரு நீளமான நடை
• Sofa-ல சாஞ்சுகிட்டு ஒரு புத்தகம்
• பண்ற வேலைகளை பத்தி நாலு வரி journal
• வீட்டுல ஒரு கை உதவி
• யாரும் பாக்காதப்பவும் நேர்மையா நடக்கிறது

இதுல பெரும்பாலானது இலவசம். இதுக்கு பணக்காரனா இருக்கவும் வேணாம், likes வரவும் வேணாம். பிரச்சனை என்னன்னா, எது நம்மள சந்தோஷப்படுத்தும்னு நமக்கு தெரியாதது இல்ல. தெரிஞ்சே அதை ஒரு dopamine hit-க்காக தினமும் மாத்திக்கிட்டு இருக்கோம்.

அரிஸ்டாட்டில் நமக்கு ஆறுதல் சொல்லலை. ஒரு அளவுகோலை தான் கொடுத்திருக்காரு. சந்தோஷம் ஒரு மரம் நடுற மாதிரி. நட்டு, தண்ணி ஊத்தி, வருஷக்கணக்கா காத்திருந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமா சம்பாதிக்கிறது. அதுக்கு முதல் அடி, இன்னைக்கு உங்க கவனம் எங்க போகுதுனு பாக்குறது தான். ஏன்னா உங்க கவனம் தான், ஒவ்வொரு மணி நேரமா சேர்ந்து, கடைசில உங்க வாழ்க்கையாவே மாறுது. சொத்தை காக்கிற அதே ஜாக்கிரதையோட அதையும் காப்பாத்துங்க.

இப்போ சொல்லுங்க. இன்னைக்கு காலையிலேர்ந்து உங்க கவனம் யார் கையில இருந்துச்சு?

அப்புறம், அந்த "dopamine hit"-ஐ ஒரு வார்த்தையோட விட்டுட்டு போயிட்டோம் பாத்தீங்களா? Doom scrolling பண்ணும்போது நம்ம மூளைக்குள்ள நடக்கிற அந்த ரசாயன விளையாட்டே தனி கதை. அதை இன்னொரு நாள் உட்கார்ந்து நிதானமா பேசுவோம். காத்திருங்க!